---

Ciekaw jestem, jakie wasze modele mają obciążenie powierzchni skrzydeł. Może doświadczeni "latacze" podzielą się informacjami o swoich modelach i ich właściwościach lotnych pod tym kątem?

---

Ja staram się podawać takie parametry w wątkach z budowy. Ogólnie staram się osiągnąć nie więcej niż 80 g/dm2

---

Tylko pingwiny nie latają. Cegła spokojnie, kwestia napędu:P

---

Turbulent ma ( miał :D ) ok. 10kg/ m2, o wiele za dużo,
Fly baby 7 kg / m2

---

A ja nigdy nie wiem, czy powierzchnia nośna to powierzchnia skrzydeł i statecznika poziomego czy tylko skrzydeł-jak to jest?

---

Do obliczeń bierze się tylko powierzchnię skrzydeł.

---

Pingwin też poleci, tylko szybko i raz. Drzwi od stodoły - też.

W klasycznym układzie samolotu siłę nośną zapewniają tylko skrzydła (stąd wybór profilu, kąta natarcia...) Statecznik poziomy ma z reguły profil symetryczny i zerowy kąt natarcia. Jak sama nazwa wskazuje stabilizuje jedynie samolot w osi poprzecznej. Statecznik poziomy może dawać wręcz ujemną siłę nośną, np. w czasie startu przy podniesieniu steru wysokości.

Zwrócono mi tu kiedyś uwagę, że pokrycie małego modelu w całości balsą może spowodować nadmierny wzrost wagi modelu wręcz utrudniający loty. Stąd pytanie o Wasze doświadczenia w tej sprawie.

---

Niestety to prawda. Budowanie modelu to ciągłe szukanie kompromisu między wagą, a wytrzymałością i estetyką.
Bolesnych doświadczeń na tym i innych forach nie brakuje :) Moja największa porażka to Spitfire, który mam na Avatarze. To był pierwszy model konstrukcyjny po latach przerwy. Był ładny. Pokryty w całości balsą, wręgi z mocnej sklejki, solidne chowane podwozie, klapy, solidne serwa, wyszpachlowany i wymalowany tak, że wyglądał jakby był z blachy. Przed lotem nawet go nie zważyłem, ale to była naprawdę niezła cegła :D Latać się tym nie dało - jak szybko się poderwał tak szybko pięknym łukiem przywitał się z matką ziemią. Teraz, po wpisie Piotrka, przyszło mi do głowy, że może to nie był Spitfire tylko pingwin ;) To doświadczenie nauczyło mnie, że nie wszystko co ma skrzydła i napęd lata i zacząłem baczniej zwracać uwagę na parametry modeli, które wybieram do budowy, a potem pilnować wagi.

Ogólnie rzecz biorąc modele, które mają duże obciążenia powierzchni rzędu 150 g/dm2 też latają (np. makiety myśliwców z okresu WWII), ale pilotaż takiego modelu nie wybacza błędów. Takimi cudami latają naprawdę doświadczeni modelarze. Dla mnie wyznacznikiem w miarę dobrze latającego modelu jest granica 80 g/dm2.

---

Tak jeszcze w uzupełnieniu dyskusji polecam lekturę ostatnich artykułów Pana Stanisława - dostępne w menu "Artykuły". Tam opisano teorię, z której wynika dlaczego modele większe latają lepiej i mogą latać dobrze z większym obciążeniem płata - duże makiety nawet 120 - 150 g/dm2. W artykule http://rcplock.pl...icle_id=25 na końcu jest wykres zależności współczynnika siły nośnej i oporu od liczby Reynoldsa (Re=70*V*L). W skrócie, im większy płat (L - cięciwa płata) tym skrzydło bardziej niesie - większe skrzydło o tym samym profilu ma większy współczynnik siły nośnej.

---

Ciekawy artykuł, choć nie sądzę, by modelarze aż tak głęboko wchodzili w obliczenia swoich modeli. Mechanika płynów, na studiach nazywaliśmy ten przedmiot - bąbelki (a liczba Reynoldsa jest jedną ze stosowanej w tej dziedzinie nauki) opiera się głównie na doświadczeniach i próbie opisu wzorami i wykresami doświadczalnymi. Sama liczba Reynoldsa (jej składniki obliczeniowe) nie jest precyzyjna (dla określonych przypadków przepływu określa się jej składniki) i służy jedynie do szacunkowego określenia rodzaju przepływu płynu: laminarny/turbulentny. Natomiast jej sens fizyczny (stosunek sił bezwładności do lepkości) oddaje jakościowo zjawiska występujące przy opływie płata.

Pamiętam z okresu młodzieńczej pasji modelarstwem, jak w publikowanych planach modeli samolotów szybowców było zalecenie zamontowania w pobliżu krawędzi natarcia skrzydła "zakłócacza" strugi (celem zwiększenia Re) w formie paska papieru ściernego lub małej listeweczki wzdłuż skrzydła.